Sprowadzenie wszechświata do jednej istoty, rozszerzenie jednostki aż do Boga - oto czym jest miłość.
Rozdzieleni kochankowie oszukują nieobecność tysiącem złud, które jednak na swój sposób są rzeczywiste. Nie wolno im się widzieć, nie mogą do siebie pisywać, a jednak znajdują tysiące tajemniczych sposobów żeby rozmawiać. Przesyłają sobie śpiew ptaków, zapach kwiatów, śmiech dzieci, światło słońca, tchnienie wiatru, promienie gwiazd, cały wszechświat. Dlaczego nie mieliby tak czynić? Wszystkie dzieła boże przeznaczone są na usługi miłości. Miłość jest dość potężna, żeby przekazywanie swych myśli zlecać całej przyrodzie.
O, wiosno jesteś listem, który do niej piszę.

Prawdziwa miłość wpada w rozpacz lub w zachwycenie z powodu byle zgubionej rękawiczki lub znalezionej chustki i potrzebuje wieczności dla swego poświęcenia i nadziei.
Składa się z rzeczy nieskończenie wielkich i nieskończenie małych.(...)

Wielka to rzecz być kochanym! Większa jeszcze kochać! Serce staje się bohaterskie dzięki namiętności. Wszystko, co ma ono w sobie, jest sama czystością, na czymkolwiek się wesprze, jest wyniosłe i wielkie. Myśl niegodna nie wyrośnie w tym sercu, tak samo jak pokrzywa nie wyrośnie na lodzie. Dusza wyniosła i pogodna, niedostępna niskim żądzom i przyziemnym wzruszeniom, górując nad chmurami i cierpieniami tego świata, nad szaleństwami, kłamstwem, nienawiścią, próżnością nędzą, zamieszkuje błękity niebios i czuje tylko głębokie, ukryte wstrząsy losu, jak szczyty górskie czują trzęsienie ziemi.
Gdyby ani jeden człowiek na świecie nie kochał, słońce by zgasło."

Wiktor Hugo